Proces zdrowienia
- Doświadczenie, że mam prawo czuć każdą emocję: wstyd, lęk, złość.
- Każda emocja jest jak dobry posłaniec, który chce mi przynieść dobrą wiadomość
- Na terapii mogę odpocząć, mogę zaznać wytchnienia
- Praca nie polega na jeszcze większej presji - "muszę zrobić jeszcze więcej, aby przezwycięzyć chorobę" - to by wzmacniało wstyd, praca polega na postawie biernego działania, czyli odsuwania od siebie presji bycia "jakimś" - zdrowszym, lepszym. Doświadczenie, że JUŻ mam w sobie wszystkie zasoby, do których odzyskuje dostęp. Praca jest nie "w górę", ale W DÓŁ.
- "Mogę wreszcie odpocząć", nie muszę ręcznie sterować swoimi emocjami, mogą przepływać przeze mnie
- Złość jest granicznym punktem - to ona wyprowadza do zdrowia
- Wstyd - niesie DOBRĄ informację, że jest we mnie dużo jeszcze złości na krzywdę (np. stwierdzenia innych ludzi, że jestem niewłaściwy). I dobrze, że ten wstyd się ujawnia, bo on zachęca do złości - ona może też już się ujawnić.
- Lęk - podobnie niesie DOBRĄ informację, że mogę już wyrazić złość i stanąć w swojej obronie. Że nie muszę już polegać na tym, że ktoś z zewnątrz mnie obroni, tylko odzyskuje dostęp do zasobów złości, które JUŻ mam!
- Praca nie polega na próbie przekonania intelektu, że jestem jestem w porządku. To pułapka.
- Doświadczenie, ze poprawa nie idzie poprzez "walkę" z ciemnymi myślami, tylko poprzez niewchodzenie w dyskusję z nimi, niedawanie im należytej uwagi, aby ich nie wzmacniać. Owszem mam świadomość, że one w tle się pojawiają, ale nie zaczepiam ich. A nawet jak się zdarzy, to nie wpadam w myśli, że mi się nie udało. Z łagodnością do siebie myśle sobie: "dobrze, jeszcze tak mam". Nie walczę ze swoimi mechanizmami obronnymi (czyli natrętnymi myślami). Pozwalam sobie na doświadczenie bezpieczeństwa, akceptacji, odpoczynku. Z czasem te mechanizmy będą opadać, ale nie stawiam sobie za cel, że mają opaść w danym czasie. Po prostu odpuszczam i skupiam się na tu i teraz.
- Medytacja, identyfikacja myśli pochodzących z mechanizmów obronnych i oddzielenie się od nich. Łagodna ich obserwacja.
- Kontakt z uczuciami i ich wyrażenie
- Poszerzanie świadomości, doświadczenie innych sposób myślenia, innych kultur
- Wszelkie medytacje np. z krytykiem, oskarżycielem dopiero w kolejnym etapie zdrowienia, najpierw potrzebuję ODZYSKAĆ swoje zasoby związane z emocjami. Że mam prawo odczuwać wszystko to co odczuwam. Nawet wstyd, że czegoś jeszcze nie potrafię. Jak nie potrafię wejść w interakcję na terapii to np. prowadzimy medytację z cichąc muzyką w tle, aby móc wreszczie odpocząć, skoro ciało daje znać, że jest przeciążone. Potrzebuję uzyskać doświadczenie, ze nie muszę "coś znów zrobić", żeby uzyskać akcpetację, ze pierwszy krok to doświadczyć że obecność i bycie w relacji jest czymś uzdrawiającym - to już jest pierwszy element terapii
- Uważność na ciało, łagodność względem niego
- W łagodności uznanie swojej niedoskonałości - to tu zaczyna bić życie
- Odsunięcie bodźców, które dotychczas wzmacniały ciemne myśli, lęk - szukanie takich sposobów odpoczynku (czytanie książek, słuchanie muzyki, spacer) - tylko w kluczu - nie że muszę coś jeszcze znów zrobić, aby wyzdrowieć, tylko że mogę wreszcie odpocząć. Praca w dół, a nie w górę - zdejmowanie z siebie presji.
